(25 december 1924 – 17 december 1944)
Johannes Wassenaar, geboren in het Friese Raard, was een eenvoudige landbouwerszoon met een groot hart. Als oudste in een arbeidersgezin met tien kinderen, groeide hij op in tijden van schaarste, maar ook van warmte en saamhorigheid. Zijn ouders, Jan en Lieuwkje, weigerden uit principe om hun zoon af te staan aan de verplichte tewerkstelling in Duitsland. Johannes dook onder, niet als verzetsheld, maar als een jongen die weigerde mee te werken aan onrecht.
Zijn eerste onderduikadres bleek al snel onveilig door de loslippigheid van zijn gastvrouw. Op een nieuw adres vond hij tijdelijk bescherming, maar het lot sloeg toe tijdens een bezoek aan zijn ouders. Verraad leidde tot zijn arrestatie. Via kampen in Nederland belandde hij uiteindelijk in Neuengamme, waar hij op 17 december 1944, amper twintig jaar oud, bezweek aan ziekte en ontbering.

Johannes was geen lid van een verzetorganisatie, maar zijn daad van verzet lag in zijn weigering om mee te gaan met de bezetter. Zijn verhaal is dat van duizenden gewone mensen die in donkere tijden kozen voor moed en menselijkheid.

Op 26 september 1945 werd hij herdacht in de hervormde kerk van Lichtaard. Zijn naam staat gegraveerd op het oorlogsmonument in Ferwert, als stille getuigenis van een jong leven dat viel voor vrijheid.

"Hij was een van de velen, maar voor zijn familie en zijn dorp was hij onvervangbaar."